Verdriet en rouwen

De laatste paar weken ben ik inactief geweest in verband met mijn opa die op sterven lag. Hij is 14 augustus heengegaan. Ik wil jullie graag vertellen hoe ik als christen met rouwen om ga.

 

Mijn opa

Rouwen is een zware periode. Het gemis van een persoon die je zo dierbaar is kwelt je hart. Je hart huilt zachtjes terwijl je tranen over je wangen lopen. 

Mijn opa is de afgelopen tien jaar dementerend geweest. In die periode ben ik vaak naar hem toegegaan. Veel gelachen samen, grapjes onder elkaar en in zijn beginnende fase nog weleens naar het winkelcentrum geweest. Dan gingen we een hotdog halen bij de HEMA of gingen we samen een ijsje eten. Heel veel leuke momenten, waarbij ook veel slechte momenten. Het is pijnlijk om je dierbare zo achteruit te zien gaan. Vooral de laatste vijf jaar is hij als een raket achteruit gegaan. Hij belandde in het verzorgingstehuis. Ik ging vaak bij hem op bezoek. Het deed pijn in mijn ziel toen hij niet meer op 'opa' reageerde en ik hem bij zijn voornaam moest noemen. Toen was ik mijn lieve opa al zachtjes aan het kwijtraken. 

Vreugde vervult mijn hart als ik denk aan alle mooie momenten, maar een speer gaat door mijn ziel als ik me eigen herinner aan het feit dat hij niet meer onder ons is. De ziel stopt nooit met bestaan en ik vertrouw hem aan God toe. Tóch blijft het lastig om hem niet meer te kunnen knuffelen, aanraken, om hem geen kus meer te geven, om hem niet meer voor mijn ogen te kunnen zien. En dat mag ook. Je mag verdrietig zijn als je dierbare overleden is. Je mag je emoties tonen.

Mijn rouwproces

Dit is de eerste keer dat ik iemand moet missen die dichtbij me staat. Het rouwproces is nog steeds niet achter de rug. Ik zit er nog middenin. Het duurt even voordat de wonden geheeld zijn en veranderen in littekens. 

Op dit moment kan ik goed omgaan met het rouwen. Ik merk dat als ik denk aan de goede momenten die ik samen met mijn opa heb meegemaakt dat dat juist enorm helpt, in plaats van te denken aan zijn laatste momenten. En het idee dat hij in de handen van God is geeft me ook wel weer rust. Ik vind veel rust in het geweten dat zijn ziel beschermd wordt bij God, en dat wij niet degenen zijn die het laatste oordeel hebben. God is barmhartig, ook voor diegenen die God nooit gekend hebben. Hij kijkt naar het hart, niet naar het uiterlijk.

Ook vind ik rust in bepaalde hobby's. Ik hou bijvoorbeeld veel van het lezen en bestuderen van de Bijbel. Die hobby heb ik tijdelijk laten vallen omdat ik zoveel met mijn opa bezig was. Gelukkig kan ik dat langzamerhand weer oppakken en kan ik de liefde achter elk geschreven woord bestuderen en toepassen. Ik probeer ook het bidden meer op te pakken. Tijdens mijn laatste biecht vertelde de priester mij om voortdurend te bidden om me eigen te beschermen tegen zonde. Het klinkt cliché, maar het is echt levensverandere informatie. Vooral omdat ik me niet bewust was dat ik weinig bidde. Dit gaf me even een eye-opener en heeft me uiteindelijk veel rust bezorgd. Wat hebben wij toch een goede God.

Voordat ik aan het einde van deze post kom wil ik even één ding zeggen dat uit het diepst van mijn hart komt: er bestaat geen juiste manier van rouwen. Jouw rouwproces kan er heel anders uit zien dan mijn proces. Maar één ding is goed om universeel te houden: tijdens deze moeilijke tijd Jezus op één te houden. Verlies je niet in jezelf, maar verlies jezelf in Christus.

Voor iedereen die recentelijk iemand heeft verloren, gecondoleerd en heel veel sterkte in dit proces. Ik bid voor je, weet dat.

Amen.