Alweer mijn derde post over Thérèse. Dit keer wil ik praten over de vreugde die ze voelde voor de Eerste Communie van haar zus, wat mij persoonlijk ook een vreugdevol hart gaf.
De grote voorbereiding van Céline
Dit speelde zich allemaal af toen Thérèse nog maar een klein meisje was. Ze was slechts 7 jaar oud en had een diepe band met haar bijna 4 jaar oudere zus Céline. Eerder in het boek citeerde ze vaak de brieven die haar moeder geschreven had aan Pauline. Hierin staat vaak dat de twee al op hele jonge leeftijd onafscheidelijk waren. Ook schrijft Thérèse dikwijls met veel lof over Céline.
Toen Céline elf jaar oud was bereidde ze zich voor op haar Eerste Communie. Dat is natuurlijk voor iedereen, ook hedendaags, een moment dat je nooit vergeet. Je ontvangt een genade en een vreugde die, ook wanneer gevoelens veranderen, een blijvende betekenis krijgt in je leven. Ik lees dat de kleine Thérèse bijna nét zo enthousiast was als Céline zelf. Ik vind dat super mooi om te lezen, dat diezelfde vreugde gedeeld wordt, zelfs als er eigenlijk niets voor haar bij zit. Dat is pas écht christelijke liefde.
Driedaagse retraite: Thérèse is verdrietig
Céline ging naar school (bij de Benedictinessen abdij in Lisieux) en het was daar een verplichting om een driedaagse retraite te doen ten voorbereiding van de Eerste Communie. Dit hield in dat Céline drie dagen lang weg was van huis, waar de kleine Thérèse helemaal niet blij mee was. Het kleintje was vergeten dat ze niet thuis kwam op de eerste avond en had voor haar een takje kersen bewaard om aan haar te geven zodra ze thuis kwam van de abdij. Ze schrijft: ''Ik wilde dit samen met haar opeten. Maar toen ik haar maar niet thuis zag komen, werd ik erg verdrietig.''
De dag van Céline's Eerste Communie
Nu komt het stukje waar mijn hart zo vreugdevol begon te dansen. De dag van de Eerste Communie was aangebroken voor Céline. Toen Thérèse 's ochtends wakker werd sprong de vreugde eruit met de woorden: ''Het is vandaag! De grote dag is aangebroken...'' En ze bleef deze woorden herhalen. Ze schrijft dat het voelde alsof zijzelf de Eerste Communie zou ontvangen.
Het was één van de mooiste dagen van haar leven.
Mijn H. Vormsel samen met mijn '2de opa'
Anderhalve week geleden kreeg ik het vormsel en ook tegelijkertijd mijn Eerste Communie. Een week vóór mijn Vormsel vertelde de priester mij dat ik een peetvader nodig had die al opgenomen was in de Kerk. Dus ik dacht aan één persoon in mijn kerkgemeenschap: een wat oudere meneer, die ik eigenlijk mijn ''2de opa'' noem. Met hem gaat het ook niet altijd even lekker dus ik twijfelde of ik wel aan hem moest vragen of hij mijn peetvader wou zijn. Maar ik deed het toch; omdat ik het zo graag wilde. En ik ben blij dat ik het heb gevraagd. Hij antwoordde onmiddelijk dat hij zich vereerd voelt dat hij getuige mag zijn van mijn Vormsel en Eerste Communie. Ik merkte ook dat hij er super enthousiast over was en heel erg blij was dat hij dit mocht doen. Zijn vreugde was bijna, als niet net zo groot als die van mij.
Dit is één van de mooiste voorbeelden van naastenliefde.
Ik geniet zo van Thérèse. Ondanks de beproevingen die ze heeft moeten doorstaan blijft ze verrassend positief en blijft ze altijd in liefde.
St. Thérèse van Lisieux, bidt voor ons!
Klik hier om het originele manuscript te zien in het Frans.
Reacties
Een reactie posten