Mij leek het een goed idee om even te schrijven over dit onderwerp. Want, het christelijk geloof belooft dus níét dat we allemaal in rozengeur en maneschijn het leven zullen leiden.
Het leven werkt niet altijd zo even lekker mee. Persoonlijk ervaar ik super veel tegenslagen in het leven. Niet alleen voordat ik christen werd had ik moeite met mijn leven... ook nu.
Toen ik voor het eerst christen werd zat ik vol vreugde. Het voelde alsof heel de wereld meezat. Alles was als rozengeur en maneschijn, ik was vervuld met vrede en ik voelde een intense liefde. Het gevoel was zo mooi, het overviel me gewoon. Onze goede God had mij in die periode overspoeld met dit heerlijke gevoel.
Maar na een tijdje ging het leven weer verder zoals daarvoor. Niet dat dat gevoel van liefde volledig verdween, maar het werd wel aanzienlijk minder sterk. Ik moest er even aan wennen; eerst gaat het leven hartstikke goed, en word ik overspoeld met de liefde en de rust van God. Maar dan daalt dat gevoel, zeker als er weer tegenslagen in het leven komen toegeworpen..
Het deed me twijfelen, want ik snapte het niet goed. Waarom, God? Waarom had ik zo'n mooi gevoel en neemt U dat van me af? Waarom wéér tegenslagen?
Langzamerhand, door het intensief bestuderen van het Heilig Woord, werd het me alsmaar duidelijker. Onze goede God belooft géén rust en vrede op aarde, maar Hij belooft rust en vrede in Hém.
Ik heb geleerd dat het gevoel (het onbeschrijfelijk gevoel van rust, vrede en liefde) niet altijd zo sterk aanwezig hoeft te zijn.
Om dit beter uit te leggen, wil ik een vergelijking maken. Stel dat je een liefdesrelatie hebt met iemand. In het begin zijn jullie beiden op de wolken, zijn vol van het gevoel van de liefde, en vrede en rust oversoepelen jullie beiden. Jullie willen altijd bij elkaar zijn en willen geen moment zonder elkaar. En dan gebeurt er wat. Na een tijdje is het sterke gevoel van liefde... afgenomen? Maar hè, hoe kan dat nou? Is de liefde dan toch niet echt?
Ik heb geleerd dat liefde méér is dan een gevoel. Liefde is ook een keuze en een daad. Kijk naar onze Lieve Here Jezus: Hij had de wereld zo intens lief, dat Hij voor ons, gebrekkige, imperfecte mensen de kruisdood onderging. Hij kende pijn, afwijzing, verdriet en lijden. Tóch was Zijn liefde zo groot voor ons dat Hij dit allemaal voor ons deed.
Het lijden van Christus was onbegrijpelijk heftig. In het leven zijn er super veel momenten waarop wij het ook heel erg zwaar zullen hebben. Waarop wij het echt niet meer zien zitten.
Toch is het belangrijk om net zoals Christus door te gaan in geloof, hoop en liefde. Omdat je de liefde niet voelt, betekent niet dat je de liefde niet krijgt. Onze goede God schenkt ons elke dag weer een levensadem, waardoor wij de dag door mogen komen, zodat wij zijn voorbeeld na kunnen streven.
In tijden van onrust, ren naar Christus. In tijden van verdriet, ren naar Christus. In tijden van liefde, dank Christus.
Reacties
Een reactie posten