''Jezus weende.''

Belangrijke opmerking vooraf: Dit artikel behandelt een moeilijk onderwerp en kan emotioneel of triggerend zijn voor mensen die (seksueel) misbruik hebben meegemaakt.

Heb je hulp nodig of behoefte aan een vertrouwelijk gesprek? Je staat er niet alleen voor. Kijk op:

• Centrum Seksueel Geweld (CSG): Bel gratis 0800-0188 of chat via centrumseksueelgeweld.nl
• Stichting de Vluchtheuvel: Voor christelijke psychosociale hulp via stichtingdevluchtheuvel.nl
• 113 Zelfmoordpreventie: Bel gratis 0800-0113 of chat anoniem via 113.nl

Gods zegen en alle goeds gewenst.

 

Ik wil vandaag iets delen waar ik de hele dag over nadenk. Daarom heb ik besloten om over dit moeilijke onderwerp te schrijven: lijden.

AI-gegenereerd!

Docu van KRO-NCRV Katholiek op YouTube

Vanmiddag zat ik een serie-documentaire te kijken op YouTube op het KRO-NCRV katholiek kanaal. Deze documentaire gaat over de ontwikkeling van de Katholieke Kerk in Nederland in de 20e eeuw. Tot nu toe zijn er twee afleveringen geüpload, maar er komen er nog wat aan.

In de tweede aflevering spraken ze over de katholieke basis -en middelbarescholen en de internaten. Ik vond het een interessant onderwerp, dus ik zocht na de aflevering verder over hoe dit zich allemaal ontwikkelde.

 

Misbruik op katholieke scholen en internaten 

Ik heb weleens verhalen gehoord van mensen om me heen dat er veel misbruik plaats heeft gevonden op internaten en scholen. Ik dacht er echter later niet meer over na, want de Kerk heeft daar nu een verandering aan gebracht. Maar vandaag, toen ik eigenlijk geïnteresseerd was in hoe de internaten en scholen er aan toe gingen kwam ik datzelfde tegen wat mensen om me heen verkondigden.

En nu bleef ik er bij stil staan. De Kerk heeft belangrijke stappen gezet om misbruik te erkennen, slachtoffers te horen en maatregelen te nemen. Daar ben ik dankbaar voor. Tegelijk blijven de wonden van velen bestaan en is herstel nog altijd nodig.

Ik las dat onder anderen veel fraters, geestelijken en religieuzen kinderen seksueel of psychisch misbruikten. Toen ik dit las, voelde het alsof mijn hart even oversloeg. Herders van de Kerk... hoe kon dit gebeuren?

 

Mijn hart breekt

Het breekt mijn hart als ik dit allemaal lees. Ook was de eerste gedachte die in me opkwam: Waarom werd er door kerkelijke leiders niet ingegrepen? Ik heb gelezen dat er mild gehandeld is en dat kinderen of ouders heel vaak niet geloofd werden. ´Want, hoe kun je nou een man van God beschuldigen?´ Ik denk dat hier iets heel pijnlijk misging: het gaat niet alleen om individuele zonden, maar ook om nalatigheden; alsof bescherming en gerechtigheid te laat, of niet genoeg, kwamen. Slachtoffers vertellen dat hun vertrouwen werd geschonden en dat, wanneer zij moedig probeerden te spreken, niemand naar hen luisterde.

Ik heb hier diep over zitten nadenken, dat mag je rustig weten. En ik heb ook echt even boosheid gevoeld tegenover God. Waarom handelde Hij niet? Als Hij almachtig is, waarom greep Hij niet in? Op deze vragen hebben wij gewoon geen antwoord, en dat verstikt me. God heeft ons een vrije wil gegeven, terwijl Hij wist hoeveel kwaad mensen daarmee konden aanrichten... had Hij dan ons de vrije wil  beter niet kunnen geven? Maar dan is de vraag weer: is dát dan wel liefde, als hij ons niet de vrije wil had gegeven?

 

Voorbeeld uit Johannes 11 

Hoewel we geen antwoord hebben op de vraag waarom God niet ingrijpt op de manier waarop we willen, ook hedendaags bij zulke gevallen, hebben we wel iets dat ons misschien kan laten denken dat God niet niets doet. Het christelijk geloof leert ons dat God zelfs uit het grootste kwaad nog iets goeds kan voortbrengen, al begrijpen wij vaak niet hoe of waarom.

Een mooi voorbeeld is hier uit Johannes 11, het hoofdstuk waar Jezus Lazarus uit de dood opwekt. Het mooie is dat Jezus wist dat Hij Lazarus weer zou opwekken uit de dood. Hij wist dat Hij voor het graf zou staan en zou zeggen: ‘Lazarus! Kom naar buiten!’ 
Maar tóch, voor al dit, begon Hij te huilen. Hij huilde. Onze goede God, die Almachtig is begon met wenen, de tranen liepen over zijn wangen. Hoewel Jezus wist dat Hij Lazarus zou opwekken, begon Hij toch te huilen. Zijn tranen laten zien hoe diep Hij bewogen was door het verdriet van Maria, Marta en de mensen om Hem heen. Hij huilde uit medelijden. Jezus zag de gezichten van Zijn geliefde kinderen, die Hij zelf geschapen had.. en Hij huilde mee. Hij voelde hun pijn en verdriet.

 

'Wij dragen dit kruis niet alleen.' 

Wij hebben een persoonlijke God. Een God die niet alleen van veraf meekijkt.. maar een God die met ons mee huilt. God ziet ons verdriet en Zijn hart gaat ernaar uit. Een God die Zelf is gekomen als kwetsbaar mens, niet om te oordelen.. maar om Zijn liefde te tonen door aan het kruis te gaan om ons weer één te maken met de Vader.

God heeft ons niet beloofd dat wij niet zouden lijden. Het lijden is niet gestopt bij het kruis in Golgotha. Het lijden gaat door, helaas. En het doet mij pijn, om de mensheid te zien lijden. Het breekt mijn hart. Maar als het ons al pijn doet, hoeveel te meer zal het Gods hart raken. Daarom roept Hij ons tot Hem, zodat wij niet alleen onze zorgen, trauma's en verdriet hoeven te dragen. 

De Kerk mag dan op allerlei manieren stappen gezet hebben richting herstel, maar er is ook een waarheid die blijven mag: wat gebroken is, mag niet gebroken blijven. Slachtoffers moeten heling, gehoor en vertrouwen vinden en wonden mogen niet worden toegedekt of vergeten. 

Wij dragen dit kruis niet alleen. Wij dragen dit kruis samen met Christus.