Gods roeping

De stormen in ons leven kunnen heel erg hard zijn. De windstoten laten je omvallen, de bliksemschichten maken je bang en de spanning neemt toe. Jezus komt naar je toegelopen op het water en zegt: ‘Kom naar Mij!’

De leegte die niets kon vullen

Voordat ik christen werd leefde ik een leven vol ontucht. Ik leefde een goddeloos leven, wat mij leidde tot een gebroken en pijnlijke ziel. Zonder Christus vond ik uiteindelijk geen blijvende genezing voor de pijn in mijn ziel. Je voelt in je hart dat je iets mist; iets groots. En tóch blijf je zoeken naar kleine wereldse dingen waarvan je denkt dat dat je ziel beetje bij beetje opvult. Maar de harde waarheid is: het verdooft slechts de pijn.. voor een tijdje. 

Mijn eerste vape

Toen ik een jaar of 14 was verkreeg ik mijn eerste vape. Ik denk dat iedereen wel weet wat een vape is. Helaas kwam ik op deze leeftijd al door leeftijdsgenoten achter dit krachtige verdovingsmiddel. Niemand had me aangedrongen om een vape te proberen; er waren juist vrienden die zo'n vape rookten en die vroegen nog of ik zeker wist of ik de vape wou hebben. Mijn valkuil was niet de mensen om me heen, mijn valkuil waren mijn eigen verlangens om de onmerkbare pijn te stillen. 

Aan de overkant van mijn school was er destijds een winkeltje waar ze die dingen verkochten. Ik had een budget van €15,- en ik dacht: laat me gewoon twee van die elfbars kopen. 

Ik probeerde er gelijk eentje en bij de eerste hijs die ik nam hoestte ik mijn longen er haast uit. Maar het gaf tegelijkertijd een soort fijn gevoel. Dus na een paar keer een hijs te hebben genomen raakte mijn lichaam er al aan gewend; en het verdoofde alles in mijn lijf. Ik kreeg een overweldigende gevoel van rust en ontspanning, ook in mijn hoofd. Alle gedachten van onrust begonnen te zwijgen.

De jongen van 14 jaar wist niet dat dit zou leiden tot verslaving.

Mijn twee vapes waren na een weekje alweer op. Toen wou ik een vape die meer hijsjes bevatte: 12,5 duizend hijsjes had degene die ik wou. €20,- moest ik neerleggen, en ik deed het, want ik wou de verdoving weer voelen. Nadat ik de vape gekocht had, deed ik er maar een paar dagen mee; de longverzieker werd gestolen door één van mijn klasgenoten. Hierna was ik gestopt.. maar niet voor lang. Na een paar weken kocht ik er weer één, en daarna weer één en weer één.. en 2 jaar later begon ik aan een sigaret. Deze kleine monstertjes hebben mijn leven grotendeels overgenomen, en nu nog steeds.

De oorlog in je hoofd

We hebben allemaal een kruis dat we moeten dragen. De één heeft een verslaving, de ander heeft mentale problemen, de ander heeft scrupolositeit en ga zo maar door. Veel hebben veel tegelijk. De put waar je in bent gevallen kan heel erg diep zijn. Misschien zit er veel water in de put, en verdrink je er bijna in. Vandaag de dag merk ik dat ook bij mezelf. Het is elke dag een gevecht tegen de oorlog in mijn hoofd.

Blijf je ogen op Jezus richten

Ik moest ineens denken toen ik over water sprak aan het moment dat Petrus liep op het water, en dat hij zijn ogen op Jezus hield. 

De wind waaide hard, de bliksemschichten vlogen om hem heen en de zee ging hevig tekeer. De twaalf apostelen gingen vóór Jezus uit in een boot omdat Jezus even op een berg ging zitten om te bidden. Ineens ontstak er een hevige storm en de apostelen hadden waarschijnlijk hevige angst; de boot zou zo onder water kunnen belanden. Maar dat was nog niet eens het engste. Ze zagen opeens een Man op het water lopen. Stel je voor dat je in de situatie van de apostelen zit. En je ziet ineens iemand op het water lopen. Hoe zou jij reageren?

Maar Hij stelde hen gerust. ‘Wees maar niet bang, Ik ben het.’ 

Toen Jezus dit zei wilde Petrus naar Hem toe, om te testen of Hij het echt was. ‘Kom maar!’

Jezus ging er daadwerkelijk op in. Hij riep naar Petrus om te komen, op het water, in de hevige storm en de harde windstoten. Ik denk dat hij op dat moment heel veel spanning en angst voelde. Want, hoe vaak loop jij op het water? Hoe vaak vertrouw jij iemand als diegene vraagt om op het water te lopen? 

Petrus stapte uit de boot, eventjes gedachten op nul, en focus op Jezus. Alleen op Hem blijven focussen. De wind is hard, maar daar staat Jezus. Het stormt heel hard, maar daar staat Jezus. Het water is diep, maar daar is Jezus. 

En Petrus doet het. Hij loopt op het water. En Hij blijft focussen. Totdat hij dat niet meer deed. Petrus kijkt om zich heen en voelt de windstoten, ziet de dansende golven, kijkt naar de bliksemschichten; en hij zinkt. 
Jezus echter staat daar niet voor niets; Petrus zonk, maar Jezus pakte zijn hand en trok hem weer naar boven. ‘Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld?’

De plaats van heling

Even helemaal teruggaan naar het moment waarop Jezus riep naar Petrus om naar Hem toe te komen. Zou jij op Hem vertrouwen? Zou jij zoals Petrus uit die boot stappen, in de grote storm? Ik denk dat die stap voor ons al heel erg lastig zou zijn. Maar het is dus niet onmogelijk. Petrus laat ons zien dat dit niet onmogelijk is. Hoewel angst en spanning in zijn lijf zeker aanwezig was, Jezus' vertrouwen in Hem was groter. 

We mogen antwoorden op Zijn uitnodiging. En dan spreek ik ook voor mezelf, absoluut. Ik ben nog steeds geketend aan de sigaretten. Jezus dwingt ons niet, maar Zijn genade klopt al aan de deur van ons hart nog voordat wij er erg in hebben. Hij nodigt ons uit om in te stemmen met Zijn liefde. De stap om de boot uit te stappen zetten wij in vrije wil, maar het is Zijn voorkomende genade die ons überhaupt het verlangen en de kracht geeft om die stap te kúnnen zetten. Wanneer wij antwoorden en uit de boot stappen, ondanks de hevige storm, zal Jezus jou blijven aankijken. Kijk terug naar Hem. En wanneer we dan kleingelovig worden en vallen zal Jezus ons grijpen, mits wij daarom vragen. 

Daar ontstaat de plaats van heling. In de ogen van onze goede God, en heel concreet in de Sacramenten van Zijn Kerk. In de Biecht en de Heilige Communie kijkt Hij naar ons en raakt Hij ons aan. Hij ziet onze gebrekkige ziel, wij zien Zijn vaderlijke liefde. Hij weet dat wij niet perfect zijn en dat een zware verslaving onze vrije wil ernstig kan inperken; Hij ziet het dan ook eerder als een ziekte die heling nodig heeft dan als een bewuste opstand tegen Hem. Hij verwacht niet dat je plotseling grote wonderen verricht uit eigen wilskracht. Wat Hij wél vraagt, is dat we onze gebrokenheid telkens weer in Zijn handen leggen, zodat Zijn sacramenten onze verzwakte wil stap voor stap kunnen oprichten. Samen met Hem natuurlijk. Hij zal je nooit loslaten.

--

Onze lieve goede God,

Wij zijn gebrekkig. Maar wij zijn nooit te gebrekkig voor Uw aangezicht. U blijft ons aankijken, en geeft ons het vertrouwen dat U in ons stelt. Helaas zijn wij niet perfect, en dat weet U. U doorgrondt en kent ons, U ziet onze pijn, U ziet de grote stormen waar wij doorheen gaan. U staat hierom niet door versteld, U houdt zich niet op afstand. U komt richting ons en vraagt ons om op uw roeping te reageren. Laat ons, ondanks de angst en spanning die we maar mogen voelen, die stap zetten zodat we verder mogen groeien in het geloof. En als we zinken, strek Uw arm naar ons uit en laat ons aan U vastgrijpen.

Goede God, zie ons, en heb medelijden met ons. 

U bent krachtig.

U bent machtig.

U bent Liefde.

In Jezus' Naam,

Amen.

--

Hij is met je. Antwoord op Zijn roeping. Richt je ogen op Hem. Val en sta weer op. Wees moedig. Hij laat je nooit los.

PS: Voel je je alsof je in een diepe put zit en lukt het je niet meer alleen? Dat is niets om je voor te schamen, en het is oké. God heeft ons niet geschapen om alles alleen te dragen. Praat met een ouder, een goede vriend of vriendin, een priester, of een therapeut. Hulp vragen is geen teken van zwakte, maar van moed. Er is niets te gebroken voor God. Hij ziet je, ook als jij Hem even niet ziet.