Over mij

 

Voordat ik ga beginnen met het schrijven over mijzelf: wat leuk en wat goed dat u mijn blog bezoekt. Ik ben super blij dat er mensen komen en ik hoop zeer zeker dat u er wat moois uit kan halen, of inspiratie kunnen vinden.

Damian Luc, aan het bidden in de Emmaüsgangers in Rotterdam

Mijn naam is Damian, en mijn tweede naam is Luc. Ik ben op het moment 17 jaar oud, en in God's wil word ik op 29 september 18 jaar oud. 

Ik kan u heel veel schrijven over mezelf, maar eigenlijk is heel mijn blog bedoeld voor Éen Iemand. En Diegene is de Goddelijke Drie-eenheid. Mijn getuigenis kan ik u delen, misschien kunt u uzelf erin herkennen, of is het een bron van inspiratie.

Toen ik 14 jaar oud was kreeg ik mijn allereerste vriendin. Dit was super, eindelijk mijn eerste liefde! Na een aantal maanden verkering te hebben gehad, is het helaas over gegaan. De vreugde nam af. Is de liefde wel echt, zonder Christus in het midden? 

Op school was er al een tijdje een jongen die mij heel veel over het geloof vertelde, ook tijdens de relatie. Ik was niet christelijk opgevoed en heb er nooit bij stilgestaan. Ik had me nooit erin verdiept, omdat ik dacht dat het toch allemaal onzin was. Daarbij stelde ik mezelf allemaal vragen. 

'Als God bestaat, waarom is er dan ziekte?'

'Als God bestaat, waarom is er dan de dood?'

'Als God bestaat... waar is Hij dan?'

Klassieke vragen die heel moeilijk te beantwoorden zijn. Daarbij wou ik de relatie tussen mij en mijn vriendin destijds niet beïnvloeden door het geloof. Het is niks voor mij... of dat dacht ik.

Naarmate die vriend meer had verteld over het geloof ben ik ná de relatie met eigen er pas echt in gaan verdiepen. Het was op kerstavond 2023 toen ik me eigen bedacht dat moederlief een kleine Nieuwe Testament ooit had meegenomen vanuit een ziekenhuis vandaan. Ze vond het leuk om in huis te hebben, al is ze niet christelijk. De gedachte kwam ook uit het niets, maar ik moest er wat mee doen. Dus ik opende de la waar de Bijbel in zat en ik pakte het op. Ik nam het stiekem mee naar boven en legde het neer op mijn vloer (ik had toen geen bureau op mijn kamer), en liep weer naar beneden om verder te dineren.

Na dat we klaar waren met de verrukkelijke maaltijd liep ik weer naar boven, en ik las al gauw het Evangelie van Mattheüs. Het was op dat moment dat ik niet meer kon stoppen met lezen, ik denk dat ik twee van de vier Evangeliën heb uitgelezen in twee avonden tijd. Ik zag er waarheid in. 

Die avond bad ik tot God, voor de eerste keer en de Geest van God kwam in me. Ik werd emotioneel, en voelde een krachtige aanwezigheid. Ik wist dat dit van boven kwam. 

Fast forward naar een paar maanden later. Het was rond februari 2024 en ik wou een kerk bezoeken. Nu wist ik dat er een kerk was naast het verzorgingstehuis waar mijn opa in woont. Dus op een zondagochtend zei ik tegen mijn ouders dat ik een kerk ging bezoeken. Ze waren best verrast, ik en de kerk.. ik denk niet dat ze die link ooit hebben kunnen leggen.

Toen ik de kerk in kwam, toen was ik na een kwartier weer weg. Het was misschien wat overweldigend. Ook best spannend, in je eentje naar de kerk, een kerk waar niemand jou kent en jij niemand kent. De week erop ging ik het nogmaals proberen, en dit keer bleef ik tot het einde van de dienst. Al snel kwamen er mensen naar me toe om te verwelkomen.

Ik ben 22 september 2024 in dezelfde kerk gedoopt. Het was echt super en ik ben gezegend dat ik hier me eigen heb laten dopen. De dominee hielp me erg goed mee om me eigen voor te bereiden op dit moment. 

Ik was op dat moment strikt calvinistisch ingesteld. Ook had ik het verlangen om dominee te worden in de Christelijke Gereformeerde Kerk. Vooral omdat ik God wou dienen met alles wat ik heb en een herder te zijn over de kerkgemeenschap.

Na een tijdje begon ik te twijfelen aan mijn plek in de NGK. Zit ik wel juist? Is dit de volheid van het christelijk geloof?

Uiteindelijk super veel vroege kerkvaders onderzocht, en ik begreep dat de NGK toch niet de juiste plek was. Door veel gebed, meditatie en lezen ben ik erachter gekomen dat de vroege Kerk niet overeenkwam met de NGK. Hoewel ik dit wist, ben ik pas veel later de Katholieke Kerk gaan ontdekken. Ik hield vast aan de NGK, merendeels door de mensen die daar zaten. Ze hadden me zo lief en ik heb hun nog steeds heel erg lief, zij zijn degenen die me hebben geholpen in het christelijk geloof.

Toch ben ik mijn pad opgegaan naar het katholicisme. De eerste keer in een katholieke kerk was anders, maar het voelde vertrouwd. De eerste keer in een katholieke kerk was vreemd, maar gek genoeg ook vertrouwend. Ik ging na de Mis met de priester praten en was klaar voor de catechisatie.

September 2025 ben ik begonnen met mijn catechese. En uiteindelijk, aan God zij dank, ben ik opgenomen op 12 juli 2026 in de Katholieke Kerk.

Hier leer ik iedere zondag weer dat wonderen elke Mis gebeuren; het brood wordt werkelijk het Brood des Levens, onze Lieve Here.

—————

Dank voor het lezen en mocht u contact willen opnemen met mij kan dat via WhatsApp.